Problemen binnen de kleding en texiel industrie

Het is niet één probleem binnen de textiel en kleding industrie dat er voor zorgt dat er verandering plaats vind. Maar er zijn verschillende problemen waar van de productie, de complexiteit van productieproces, de mensen en het product. Deze onderwerpen hebben er deels voor gezorgd dat duurzaamheid steeds belangrijker is geworden.

De koopkracht groeit steeds meer en daardoor worden steeds meer textiel en kleding geproduceerd. Ten koste van het milieu en de mensen die het maken. Werkomstandigheden in de fabrieken zijn niet al te best en de fabrieken branden af of storten zelfs in. Chemische stoffen worden gebruikt tijdens het produceren van textiel en het nabehandelen van kleding word schoonwater vervuild. Mensen worden hierdoor ziek en ontvangen geen eerlijk loon waar je van rond kunt komen. De producten worden zodanig ontworpen en gemaakt dat je er later weer snel nieuwe wilt kopen, fast fashion.

A cascade of blood red water trickles into the river

Het water in de Jian River kleurt helemaal rood. Dit water is vervuild door twee illegale fabriek, deze fabrieken zouden al gesloten zijn maar gaan illegaal nog steeds door, vermeld Dailymail.

Productie
Tijdens de productie van textiel en kleding ontstaat afval. In een briefing van het European Parliament over ‘Environmental impact of the textile and clothing industry’ las ik het volgende. In 2017 is het Pulse of the Fashion Industry rapport opgesteld door GFA en Boston Consulting Group. Zij hebben een schatting gegeven over het verbruikt in 2015. Wereldwijd binnen de textiel- en kledingindustrie was het verbruik van water 79 miljard kubieke meter water, 1.715 miljoen ton C02 en 92 miljoen tonnen aan afval. Verwacht word dat in 2030 deze cijfers met minstens 50% toe zullen nemen (Šajn, 2019). Doordat de vraag stijgt zal er steeds meer middelen nodig zijn om dit te kunnen vervullen, maar daarbij gaat de uitstoot ook weer groeien.

Het verven van textiel is de tweede grootste vervuiler van zuiver water, na landbouw (The environment costs of fast fashion, 2018). Voor het verven van textiel zijn water en chemicaliën nodig en na het gebruik word het afgevoerd. In de meeste gevallen word het in een dichts bij zijn de rivier gelaten. Wanneer een spijkerbroek is gemaakt word deze soms nog nabehandeling en worden effecten aangebracht. Hierbij word bijvoorbeeld bleek gebruikt maar tegenwoordig zijn er ook andere manieren om het zelfde eindresultaat te verkrijgen.

Wanneer er gebruik gemaakt word van een proces waarbij water nodig is, is het noodzakelijk om het doek uiteindelijk ook weer te drogen. Hierbij hebben de droogmachines energie nodig. Wanneer er gebruik gemaakt word van nieuwere technologie waarbij geen water meer van toepas is, is het drogen van het doek ook niet meer nodig. Waardoor er ook weer minder energie gebruikt word.

Complexiteit van productieproces
Het productie proces erg complex, hierdoor is er geen goed overzicht over wie wat doet. Het produceren van textiel en kleding word vaak niet in een land gedaan, het word uitbesteed in het buitenland. De grondstof word verzameld, textiel word geweven of gebreid in een fabriek en vervolgens gaat het naar een volgende fabriek die weer een processtap uitvoert. Kledingfabrikanten nemen een opdracht aan maar besteden deze weer uit aan een andere fabriek, subcontracting, hierbij is vaak spraken van uitbuiting (Hoekstra, 2015). Deze fabrieken staan nergens geregistreerd en bestaan eigenlijk helemaal niet. Zoals je het hoort klinkt dit al niet goed in de oren. Het is dus belangrijk om te weten waar je je producten laat produceren.

Bij brandgevaar blijken vaak de nooddeuren op slot te zitten en kunnen werknemers de fabriek niet verlaten.

Mensen
Wanneer we kijken naar de mensen die werken binnen de textiel en kleding fabrieken heerst er veel armoede, zijn er geen beschermde mensenrechten en is er spraken van cultuurverschillen. Ook is er sprake van ongelijkheid tussen mannen en vrouwen. Zo krijgen vrouwen minder loon en kunnen ze zich niet opwerken tot een leidende functie (Solidaridad, z.d.). In een artikel van SOMO (2016) las ik over de omstandigheden van arbeiders in een leerfabriek. Onder welke omstandigheden werkarbeiders moeten werken in een fabriek in Pakistan zijn verschrikkelijk. Grote leerbedrijven bevinden zich in de steden Sialkot, Lahore en Karachi in Pakistan. Hier worden de huiden kunnen afkomstig zijn van koeien, buffels, geiten of schapen, deze worden hier gelooid, geverfd en verwerkt tot een product. Tijdens het proces waarbij de dierenhuiden veranderen naar leer staan werkarbeiders op blote voeten en zonder bescherming. Het is tijdens dit proces nat en extreem warm ook hangen er giftige chroomdampen in de lucht. Je kunt het al raden dit zorgt voor gezondheidsproblemen zoals voor de luchtwegen en huidinfecties. Vaak is het zelfs dat werknemers niet op te hoogte zijn dat beschermende kleding nodig is. Voor het bedienen van zware machines worden de arbeiders ook niet genoeg getraind. Door de hoge productie druk gebeuren hierdoor vaak ongelukken.

De hoeveelheid die vrijkomt van grondstoffen tijdens het wassen per wasbeurt (6 kilo), de hoeveelheid is uitgedrukt in microgram

Product

Het is handig om te begrijpen hoe het verdienmodel van de textiel en kledingindustrie eruit ziet. De producten worden zodanig ontworpen dat het snel weer uit de mode is en een week later iets nieuws in de winkel hangt. De consument word steeds weer getriggerd om iets nieuws te kopen. De kwaliteit is daarom niet altijd zoals je gehoopt had, wat er voor zorgt dat je weer iets nieuws gaat kopen. De grondstof is vaak niet duurzaam. De manier waarop de consument na de aanschaf van de kleding heeft weer effect op het milieu. Zo is het niet altijd geschikt om heel heet te wassen als de was niet heel vies is. Het opwarmen van het water kost namelijk energie. Met de was laten drogen op een was rekje bespaar je ook weer elektriciteit en geld. Denk hier eens vaker over na, polyester droogt ook heel sne dus zou helemaal niet in de droger hoeven. Tijdens het wassen kunnen ook polyester deeltjes, microplastics, vrijkomen en in het afvoerwater terecht komen (Plastic Soup Foundation).

Fashion & MICROFIBERS IN OUR OCEANS

FASHION & WASTE ACCUMULATIONFASHION & RAINFOREST DESTRUCTION FASHION & GREENHOUSE GAS EMISSIONS

Over Jia-né Zhang

Student Fashion Textiles & Technologies

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: